دیابت در مدرسه
دیابت در مدرسه
کودکان و نوجوانان دیابتی مانند دیگر افراد جامعه می توانند به مدرسه بروند، حتی در بسیاری موارد دیده شده است که کودکان دیابتی باهوش تر از همکلاسی های دیگر خود هستند.
اولیای مدرسه و همکلاسی ها باید بدانند
که یک کودک یا نوجوان دیابتی در بین آنهاست و به همین دلیل لازم است اطلاعات کافی درباره هیپوگلیسمی یا قندخون پایین و چگونگی درمان آن داشته باشند. علاوه بر این، اولیای مدرسه باید درک کنند که یک فرد دیابتی درزمان های مشخص، نیاز به تغذیه و یا رفتن به توالت دارد حتی هنگام درس در کلاس.
علائم دیابت:
اولیای مدرسه در صورت مشاهده علائم زیر در دانش آموز باید به سرعت اقدام نمایند:
– پرنوشی (عطش فراوان)
– پرادرای
– بی رغبتی در انجام تکالیف
– بی قراری و بی دقتی در کارها
– کم اشتهایی و حالت تهوع
– ناتوانی در خواندن مطالب به ویژه مطالب نوشته شده روی تخته
– خواب آلودگی و پاره ای مواقع خوابیدن در کلاس
– خستگی و بی علاقگی به ورزش
هیپوگلیسمی در مدرسه:
دانش آموزان دیابتی که با انسولین درمان می شوند ممکن است به دلایل گوناگون دچار هیپوگلیسمی (پایین آمدن قندخون) شوند.
برای جلوگیری از عوارض و خطرات هیپوگلیسمی، لازم است این دانش آموزان و اطرافیان ایشان، اطلاعات کافی در مورد علائم افت قندخون و شیوه درمان آن را در اختیار اولیای مدرسه و مسئولان مدارس بگذارند تا ایشان بتوانند در مواقع ضروری به دیابتی کمک کنند و از بروز خطر جلوگیری نمایند.
علائم هیپوگلیسمی(افت قندخون):
هنگامی که غلظت قندخون به کمتر از 05 میلی گرم درصد برسد، دیابتی دچار علائم زیر می شود:
– گرسنگی شدید
– لرزش بدن و ریزش عرق
– دلشوره و طپش قلب
– فقدان تمرکز و خواب آلودگی
– مورمورشدن اطراف دهان
– پوست مرطوب، سرد و رنگ پریده
– سردرد
– گودرفتگی دور چشم ها
– سست شدن زانوها
– شکم درد
بنياد فاطمه طالقاني
